Με τα μάτια ενός σκύλου

Γεια σας είμαι η φοξ, είμαι πεκινουα 5 χρόνων και μένω με μια πολύ καλή οικογένεια που με αγαπάει και με φροντίζει.... πριν μερικές μέρες, ξέχασαν τη πόρτα του σπιτιού ανοιχτή και αποφάσισα να πάω να κάνω βόλτα! 

Έτρεξα γρήγορα, κατέβηκα της σκάλες και βγήκα στο δρόμο... Είχε πολλά αυτοκίνητα για αυτό πήγαινα από το πεζοδρόμιο, και χάζευα αριστερά-δεξιά, μερικοί άνθρωποι σταματούσαν και με χάιδευαν, άλλοι απλά με κοιτούσαν στοργικά και άλλοι με κοιτούσαν με μίσος! Είδα και αλλά σκυλάκια στο δρόμο αλλά αυτά ήταν πολύ αδύνατα και μύριζαν άσχημα! Περπατούσα πολλές ώρες και είχα κουραστεί, έτσι αποφάσισα να κάτσω κάτω από τη σκιά ενός δέντρου σε μια μικρή πλατεία! 

Όπως ήμουν ξαπλωμένη και χάζευα τον κόσμο που περνούσε, είδα πολύ παράξενα πράγματα που δε ήξερα ότι υπάρχουν! Είδα έναν κύριο να ψάχνει τα σκουπίδια, (αρχικά σκέφτηκα να του ορμήσω όπως κάνω στις γάτες αλλά μετά κατάλαβα ότι δε πρέπει) και να τρώει από αυτά και κανείς να μη του δίνει σημασία.... Είδα μια χοντρή κύρια με ένα παιδάκι το οποίο ήθελε να παίξει και εκείνη δε το άφηνε γιατί έπρεπε να είναι στην ώρα της στη δουλειά (εγώ νόμιζα ότι τα παιδάκια παίζουν οπότε θέλουν, όπως εγώ). Ο κόσμος περπατούσε βιάστηκα πολύ και ήταν όλοι στεναχωρημένοι, το διαισθανόμουν. δεν ήξερα ότι ήταν έτσι τα πράγματα....

Την ώρα που σκεφτόμουν να ρίξω έναν υπνάκο, ήρθε ένας άλλος σκύλος και ξάπλωσε δίπλα μου, ήταν καφέ μεγάλος, με λεπτό τρίχωμα, μύριζε πολύ και σε κάποια σημεία του έλειπε τρίχωμα! Σκέφτηκα να του μιλήσω αλλά φοβήθηκα μήπως θυμώσει μαζί μου, έτσι δεν έδωσα σημασία, μετά από λίγο όμως, μου μίλησε εκείνος... Με ρώτησε από ποτέ είμαι αδέσποτη και πως γίνεται να είμαι τόσο παχουλή με καθαρό λευκό πυκνό τρίχωμα! Δεν ήξερα τι σημαίνει αδέσποτη και τον ρώτησα... Εκείνος τότε σηκώθηκε και μου είπε να πάω μαζί του! Νόμιζα ότι ήθελε να παίξουμε και τον ακολούθησα! 

Περπατήσαμε για λίγο και φτάσαμε σε ένα σκοτεινό μέρος που μύριζε πολύ άσχημα, εκεί ήταν ξαπλωμένα πολλά σκυλιά, όλα λεπτά και βρώμικα, μόλις με είδαν τρόμαξαν και ας ήμουν μικρότερη από αυτά, τότε ο καφέ σκύλος τους καθησύχασε λέγοντας τους ότι με έφερε απλά για να δω! "Αυτά είναι αδέσποτα" είπε "Δε τρώμε κάθε μέρα, πίνουμε βρώμικο νερό, ο κόσμος μας σιχαίνεται και αναγκαζόμαστε να κρυβόμαστε για να μη μας χτυπάνε και μας πετάνε πέτρες, τα περισσότερα είμαστε άρρωστα και περιμένουμε απλά τη στιγμή που θα πεθάνουμε. Kατά καιρούς έρχετε μια καλή κύρια και μας φέρνει φαγητό αλλά είμαστε παρά πολλά και δε μας φτάνει" Μες στην αφέλεια, και την ανιδεοτητα μου ρώτησα πως κάνουν μπάνιο, που παίζουν, που κοιμούνται τα βραδιά, και πιο χέρι τα χαϊδεύει όταν πονάει το στομάχι τους τότε άρχισαν να γελάνε όλα μαζί μου.... Πίσω από ένα κάδο βγήκε ένα μαύρο σκυλί με αρχοντική ομορφιά και πλούσιο τρίχωμα αλλά και αυτό φαινόταν κουρασμένο και άρρωστο μου εξήγησε ότι δε κάνουν ποτέ μπάνιο και για αυτό ζουν μες στα παράσιτα και τη φαγούρα, μου εξήγησε ότι κοιμούνται όπου δεν υπάρχει κόσμος να τα χτυπάει, ότι είναι πολύ κουρασμένα για να παίξουν και ότι έχει να τα ακουμπήσει παρά πολύ καιρό κάποιο χέρι, αφού όλοι τα αποφεύγουν! Σοκαρίστηκα... Ποτέ μου δεν περίμενα ότι μπορούσε να υπάρξει κάποιο σκυλί χωρίς οικογένεια. Τους αποχαιρέτησα και έφυγα...

Ένιωσα ένα μεγάλο κενό ψάχνοντας το δρόμο για να γυρίσω σπίτι... προσπαθούσα να βρω τρόπο  να βοηθήσω αυτά τα σκυλιά αλλά δε μπορούσα να κάνω τίποτα! Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να τρέξω γρήγορα στο σπίτι να πάω στην οικογένεια μου και να γδέρνω τη πόρτα για να μου ανοίξουν! Μόλις μπήκα στο σπίτι άρχισα να χοροπηδάω και να τους γλύφω όλους, εκείνοι μου έδωσαν νερό και φαγητό, με έκαναν μπάνιο με στέγνωσαν και μετά πήγα και κουρνιαστικά στην αγγαλιά τους γλυφώντας τους ασταμάτητα! "Σας ευχαριστώ, που με φροντίζετε, σας ευχαριστώ που με ταίζετε και με προσέχετε" τους έλεγα συνέχεια, ελπίζω να το κατάλαβαν! Είμαι πολύ τυχερή που έχω ένα σπίτι και μια οικογένεια να με αγαπάει....

Ναζ