Και ενώ φορτώνομαι ακόμα έναν χρόνο και πλησιάζω ηλικίες που δε μου αρέσουν, (όχι επειδή ξέρω πως θα είναι, αλλά επειδή ξέρω τι θα περιμένουν οι άλλοι από εμένα) ξεσκονίζω της αναμνήσεις μου, εκείνες που με έκαναν να γελάσω, να κλάψω, να φοβηθώ!!! Σε πολλές από αυτές ήσουν μέσα και εσύ, το άπιαστο όνειρο....
Aλλαζες σε κάθε μας συνάντηση, είχες το άρωμα του καινούριου, τη γεύση της απογοήτευσης, το άκουσμα του διαφορετικού και πάντα την εικόνα του τέλειου, οπότε πήγαινα να σε πλησιάσω απομακρυνώσουν αφήνωντας πίσω σου, τις αισθήσεις μου κενές!
Δοκίμασα πολλές φορές να σε αντικαταστήσω με κάτι άλλο, μα ποτέ δε ήταν αρκετό... Έλειπε πάντα κάτι, ένα μικρό κομμάτι που είχε ριζώσει βαθιά μέσα μου και δε μπορούσα να το βρω πουθενά άλλου... Επιδίωξα να απομακρυνθώ από κοντά σου μα ένιωσα τόσο πόνο, που τελικά επέστρεψα τρέχωντας. Δε μπορείς να αφήσεις το όνειρο, να φύγει μακριά, ανεβαίνεις σε ένα συννεφάκι το κυνηγάς και ελπίζεις ότι θα το πιάσεις!! Όσο περνάνε τα χρόνια η ελπίδα μεγαλώνει, η προσμονή της πραγματικότητας γίνεται εντονότερη, τα συναισθήματα κατακλύζουν κάθε χιλιοστό του εαυτό μου και η καρδιά χτυπάει τόσο δυνατά σε κάθε μας συνάντηση, δηλώνοντας μου, ότι σου ανήκει!
Πέρασε καιρός χωρίς να δω τη μορφή σου, έκλεινα τα μάτια, και σε έφερνα κοντά μου, δεν έμενες ούτε εκεί όμως για πολύ, εξαφανιζόσουν και τη θέση σου έπερνε ένα μαύρο κενό, και μια πικρία! Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή αυτό θα αλλάξει, ξέρω ότι κάποτε θα φύγεις από το μυαλό, ξέρω ότι κάποτε η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπάει για σένα, και το μόνο που θα μείνει θα είναι μια ανάμνηση... Η ανάμνηση ενός μεγάλου έρωτα... H ανάμνηση του άπιαστου ονείρου...
...Για εσενα
Ναζ
Αξίζει να κάνουμε όνειρα...
ΑπάντησηΔιαγραφήόνειρα που μπορούν να μας κάνουν καλύτερους...