Πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει μια νύχτα και πόσο μεγάλη.... Πόσο μπορεί να σου λείπει κάποιος και ας ήταν λίγη ώρα πριν μαζί σου.... Πόσο άδειος μπορείς να νιώσεις αν παίρνεις μόνο ένα μικρό κομμάτι από τον άνθρωπο που είναι όλη μέρα/νύχτα στο μυαλό σου, γιατί δε γίνεται περισσότερο....
Και αυτές οι σκέψεις... Έρχονται πάντα τα βράδια και ενώ θέλεις να τις αποβάλλεις, εκείνες πηγαίνουν πιο βαθιά και σε βασανίζουν.... Κάποια στιγμή συμβιβάζεσαι, τις ανέχεσαι, μα όσο περνάει η ώρα και αυτές είναι εκεί, τόσο περισσότερο πόνο σου προκαλούν, μετά έρχεται η στιγμή που σπάς... Έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις οτι παλεύεις για κάτι που δεν θα έχεις ποτέ πραγματικά, παλεύεις για κάτι που ξέρεις οτι θα έρθει η στιγμή που θα τελειώσει και εσύ το μόνο που θα μπορείς να κάνεις είναι να το κοιτάς να απομακρύνεται από κοντά σου και η αιτία είσαι εσύ, όχι εκείνο! Τότε τα βάζεις με τον εαυτό σου, μετανιώνεις στιγμιαία για τις επιλογές σου, κλαις και αυτομαστιγώνεσαι ακούγοντας τραγούδια που το θέμα τους είναι οτι δεν θα υπάρξει εμείς, οτι είσαι μακριά μου, οτι σε θέλω πολυ...
Προς το τέλος της βασανιστικής νύχτας, αποφασίζεις οτι θα σταματήσεις να ελπίζεις, θα σταματήσεις να σκέφτεσαι, θα σταματήσεις να το παλεύεις, ικανοποίησε με τη εσωτερική σου δύναμη και κοιμάσαι... Όταν ξημερώσει όμως έχεις ξεχάσει τις αποφάσεις σου, η ελπίδα και πάλι σε κυριεύει, μετράς τις ώρες για να δεις εκείνο το χαμόγελο ξανά, εκείνα τα μάτια που νομίζεις οτι σε κοιτάνε κατευθείαν στη καρδιά. Απολαμβάνεις τις στιγμές αγκαλιάς χωρίς να σκέφτεσαι το μετά, ώσπου να πέσει ο ήλιος, να επαναληφθεί η ίδια ψυχοφθόρα διαδικασία, σαν ιεροτελεστία και να έρθει η λυτρωτική στιγμή που θα σε πάρει ο Μορφέας αγκαλιά....
Αλλά δυστυχώς κάποια στιγμή ο ήλιος θα σου χαϊδέψει το πρόσωπο ξανά και η συνέχεια θα είναι γνωστή....
Ναζ
Και αυτές οι σκέψεις... Έρχονται πάντα τα βράδια και ενώ θέλεις να τις αποβάλλεις, εκείνες πηγαίνουν πιο βαθιά και σε βασανίζουν.... Κάποια στιγμή συμβιβάζεσαι, τις ανέχεσαι, μα όσο περνάει η ώρα και αυτές είναι εκεί, τόσο περισσότερο πόνο σου προκαλούν, μετά έρχεται η στιγμή που σπάς... Έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις οτι παλεύεις για κάτι που δεν θα έχεις ποτέ πραγματικά, παλεύεις για κάτι που ξέρεις οτι θα έρθει η στιγμή που θα τελειώσει και εσύ το μόνο που θα μπορείς να κάνεις είναι να το κοιτάς να απομακρύνεται από κοντά σου και η αιτία είσαι εσύ, όχι εκείνο! Τότε τα βάζεις με τον εαυτό σου, μετανιώνεις στιγμιαία για τις επιλογές σου, κλαις και αυτομαστιγώνεσαι ακούγοντας τραγούδια που το θέμα τους είναι οτι δεν θα υπάρξει εμείς, οτι είσαι μακριά μου, οτι σε θέλω πολυ...
Προς το τέλος της βασανιστικής νύχτας, αποφασίζεις οτι θα σταματήσεις να ελπίζεις, θα σταματήσεις να σκέφτεσαι, θα σταματήσεις να το παλεύεις, ικανοποίησε με τη εσωτερική σου δύναμη και κοιμάσαι... Όταν ξημερώσει όμως έχεις ξεχάσει τις αποφάσεις σου, η ελπίδα και πάλι σε κυριεύει, μετράς τις ώρες για να δεις εκείνο το χαμόγελο ξανά, εκείνα τα μάτια που νομίζεις οτι σε κοιτάνε κατευθείαν στη καρδιά. Απολαμβάνεις τις στιγμές αγκαλιάς χωρίς να σκέφτεσαι το μετά, ώσπου να πέσει ο ήλιος, να επαναληφθεί η ίδια ψυχοφθόρα διαδικασία, σαν ιεροτελεστία και να έρθει η λυτρωτική στιγμή που θα σε πάρει ο Μορφέας αγκαλιά....
Αλλά δυστυχώς κάποια στιγμή ο ήλιος θα σου χαϊδέψει το πρόσωπο ξανά και η συνέχεια θα είναι γνωστή....
Της νύχτας τα καμώματα, τα βλέπει η μέρα και γελά...!!! Οι βραδινές αποφάσεις δεν γίνονται πράξεις ποτέ, απλά σε βοηθάνε να κλείσεις τα μάτια και να ξεκουραστείς....
Ναζ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου