Μη με φοβάσαι....

Το σημερινό κείμενο μου έχει πηγή έμπνευσης ένα υπέροχο τραγούδι που ερμηνεύει ο Μπάμπης Στόκας σε στίχους του του Άλκη Αλκαίου και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο τίτλος του είναι "Μη με φοβάσαι" και πραγματικά δε περίμενα όταν το πρωτοάκουσα οτι θα με εκφράζει τόσο πολύ σε κάποια φάση της ζωής μου και όμως....

Ήμουν σε δίλημμα αν ο φόβος πηγάζει από τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας/δίπλα μας, ή από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κατέληξα οτι δε φοβόμαστε τους άλλους αλλά εμάς και τα συναισθήματα μας φυσικά. Πολλές φορές είμαστε ανίκανοι να βάλουμε τα τάξη αυτά που νιώθουμε με αποτέλεσμα να σηκώνουμε αόρατη ασπίδα σε αυτόν που πάει να μας πλησιάσει, και να ρίχνουμε την αίσθηση του φόβου που νιώθουμε σε εκείνον!

Πόσες φορές όμως θέλουμε να πούμε σε κάποιον.... "Μη με φοβάσαι δώσε μου το χέρι, μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει".... Ενώ ξέρουμε οτι δεν θα υπάρχει καμία κατάληξη συνεχίζουμε να προσπαθούμε να διαπεράσουμε αυτή την αόρατη ασπίδα που έχει σηκωθεί πολύ προσεκτικά!! Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί, είτε ο έρωτας είτε η εκτίμηση στο πρόσωπο του άλλου!

Δεν υπάρχει λόγος και σκοπός για όλα αυτά, απλά θέλουμε να επιτρέψουμε στον άλλο να αισθανθεί κάτι όμορφο όπως ακριβώς το νιώθουμε εμείς... Πιστεύω οτι την ασπίδα μπορούμε να την προσπεράσουμε με ειλικρίνεια, σεβασμό και πολύ προσπάθεια! Να σας ενημερώσω οτι η προστασία δεν είναι μόνο για τη καρδία αλλά και για το μυαλό και εκεί είναι το δύσκολο κομμάτι, αφού εκείνο δίνει τις εντολές! Όποτε πρέπει πρώτα να μπούμε στο μυαλό κάποιου, να το κερδίσουμε ή ακόμα καλύτερα να το "μαγέψουμε" και από εκεί και μετά να πάρουμε το δρόμο για τη καρδιά!

Εγώ είμαι ακόμα στη προσπάθεια... Αν είστε και εσείς καλή επιτυχία!!

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά
μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο
γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά
στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο
που τη φωτιά σου μόνο αναζητά.

Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
είν’ ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά
το ξέρω δεν με παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
είν’ ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό
σε ό,τι κάνω και σε ό,τι πω
ούτε που ξέρω γιατί σ’ αγαπώ
κι όμως μπορώ για σένα μπορεί να κοπώ
και σαν τσιγάρο να καώ.

...Ναζ